वि.सं. १८४६ सालमा नेपाल एकीकरणको महान अभियान अन्तर्गत गोर्खाली फौज पश्चिम नेपालको अति नै शक्तिशाली राज्यको रुपमा रहेको डोटीराज्यमा प्रवेश गरेको थियो । हालको केआइ सिंह गाउँपालिका वडा नं.१ अन्तर्गत रहेको नारीदाङ भन्ने ठाउँमा गोर्खाली फौज र डोटी राज्यको फौज बीच घमासान युद्ध भएको थियो जसको पूर्ण लिखित इतिहास पाइएको छैन । डुम्राकोटको चैतमा यस घटनाको बारेमा उल्लेख गरेको पाइन्छ । दुई पक्षबीच युद्ध हुने क्रममा डुम्राकोटी ठकुरी राजा बहादुर शाहका सेनालाई परास्त गर्न जोश जाँगरका साथ युद्धमा होमिएका थिए । उक्त युद्धमा प्रयोग गरिएका थिए, घारका माहुरी, राँगा,गोरु,आदि । साथै आफ्नो पक्षका सेनाहरुको मनोबल बढाउने उद्देश्यले नरसिंहा र विगुल सहित मधुवा आउजीको टोली पनि उपस्थित थियो । मधुवा आउजीले विगुल र नरसिंहा बजाए पछि दिपशाही राजा उत्साहि भए । त्यति वेला डोटी राज्यमा सूर्यवंशी राजपूत जितुशाहीको राठ सम्दिर्ञ्यूको राज्य चलिरहेको थियो । युद्धको तयारी हुने बेलामा डोटेली बाजाहरु बज्न लागे ।

राजाका काका भवानी शाहीलाई यस गडका पाइकहरुलाई खबर गरेर ल्याउने आदेश भयो । सोही आदिश बमोजिम बलिया बलिया पाइकहरु युद्ध लड्नका लागि तमन तयार हुन थाले । गोर्खाली सेना दुल्लु,अछाम भएर आई पुग्दैछ भन्ने जानकारी प्राप्त भयो गोर्खाली सेना र डोटेली सेनाबीच भएको ऐतिहासिक लडाइका बारेमा यस चैतमा यसरी वर्णन गरिएको पाइन्छ :

 
पुरुव पश्चिमको क्याकी भै छ पाज,
गोर्खा राज्यलाई बिस्तार गर्ने काज ।
त्यो बेला डोटीका दिपशाहि  राजा,
यूद्धको तयारी भइ बजन लाग्या बाजा ।
सूर्यबंशी राजपुत जितुशाहिको राठ,
सर्दिञ्चूको डोटी राज्य थियो ठाँटबाँट ।
कैखरो पुतरुवा कैखारो जायो,
कमलाबर साईको रुपासाई जायो ।
कति जिउनि मागि मन्दालोक आयो,
तलवार जुजनु अंकलेखिल्यायो ।
ककाज्यू भवानी साई मेरोबोलुलिय,
एईगड डोटी पाईक खोजि दिय ।
पुजी हाल्यो देवतर चढाईहाल्यो पाति,
एई गाड डोटी मा पाइक लैन आथि ।

त्यस लडाइमा डुम्राकोटको सेनाको नराम्ररी हार भयो । गोर्खाली सेनाले डोटी राज्य कब्जा गर्ने पक्का पक्कि भइसक्यो । यस युद्धलाई सहयोग गरी रहेको डुम्राकोट कै मधुवा आउजी धेरै नै निरास भयो । डोटीका सबै सेना काटियपछि आफूले पनि गोर्खाली सेनाको हातबाट काटिनु भन्दा सेती नदीमा गएर समाधिस्थ हुने विचार ग¥यो ।

सेती नदीको बीचमा पुगेपछि हातमा रहेको नरसिंहाको धेरै माया लाग्यो । म मरे पनि मेरो चिनोको रुपमा यो नरसिंहा रहिरहोस भन्ने पवित्र भावनाले त्यसलाई नदी पारी फाले । नरसिंहा फाल्ने क्रममा दुई टुक्राभई एउटा वारी र अर्को पारी खसेछ । सेतीको छालसँगै बग्दै उनको देहान्त भयो । यसरी इमान्दारी स्वाभिमान र साहसका विम्व हुन् मधुंवा आउजी । यस डूम्राकोटको चैत (चरित्र) मा डोटीको सेना र गोर्खाली बहादुर शाहको सेनाको बीचमा भएको लडाइको बारेमा यसरी उल्लेख गरिएको पाइन्छ :

गाईगोठ बाकरि भैसी गोठ छानु, 
नारीका घाट रुपा शाहीको ठानु ।
रुपाशाहीका घोडाकि कडाली लगाम, 
गोर्खाली सेना पुग्या दुल्लु अछाम ।
बवाज्यू भवानी एई मेरो बालु लिय्,
 गोर्खली आयो भणी छाडी जनदिय । 
बारद्वार गन्या काका ताजा खबर लगि, 
लड्दै रौला भिड्दै रौला हाम अघिअघि ।  
वाइल लुकुणैको तुण तिण्या धार,
आइपुग्यो बइरी बल्यो खरण धार । 
 पूजी हाल्योदेवता,चढाइ हाल्यो पाती,
 स्वावास पैकलाउ दणी अस छाती ।
गैरिकी घाट खरहरो धार,
 मुकियो पैकलो रुपा गोरखाकी मार । 
नारीकाबाट बिरालीका बेला, 
छुटिया पत्धरकला पडिगया रेला । 
जुगमेरा पैकला जुजुमेरा भाई,
पैराउन दिउँलो डुम्राकोट जाइ ।
हरि नाराइन क्याअनारो भयो ,
एई डुम्राकोटको ढुङ्गो ढली गयो । 
दुबै रानी शाइज्यूकी भलभल रोइछ, 
चन्दकि चेली सल चणी गइछ । 
तैकोट वरिपरि फुलिजालो बेली, 
वालो समाइ रुन लागी धानी चेली । 
साइखेत सुउणिकोहलकन्द पाउँथे, 
काटियो डुम्राकोटी झीङमाल राङ्गो।
साइ सिएँणी खेती लाउ कन्छे बाती,
 पैकलो डुम्राकोटी देउछ काफली ।
रुपा उद्धव शाही रुवावासी भैछ, 
पुरुवा पशिमकी शाखा बन्द रैछ । 
जौगंहा ज्वाँतो धाननुगाडा साउँ,
 युद्ध लडेन पैकलाको चारै जुग जाउँ ।